Foramen Ovale (حفره بیضی) نامی است که به یک سوراخ طبیعی و ضروری در دیواره بین دهلیزی (دیواره‌ای که دو دهلیز قلب را از هم جدا می‌کند) در قلب جنین اطلاق می‌شود.

این ساختار موقت، نقش حیاتی در گردش خون جنینی ایفا می‌کند و به جنین اجازه می‌دهد تا بدون نیاز به عبور خون از ریه‌های غیرفعال خود، اکسیژن و مواد مغذی را از جفت دریافت کند. در واقع، Foramen Ovale به خون غنی از اکسیژن اجازه می‌دهد تا مستقیماً از دهلیز راست به دهلیز چپ جریان یابد و سپس به سمت آئورت پمپ شود و به بافت‌های در حال رشد بدن جنین برسد.

در زندگی جنینی، ریه‌ها هنوز با هوا پر نشده‌اند و عملکرد اکسیژن‌رسانی ندارند. بنابراین، بخش اعظم خون نیازی به عبور از ریه‌ها ندارد. Foramen Ovale، به همراه مجرای شریانی (Ductus Arteriosus)، دو شانت (مسیر انحرافی) اصلی هستند که خون را از مسیر ریوی دور می‌کنند. این مکانیسم‌های هوشمندانه، اطمینان می‌دهند که مغز و سایر ارگان‌های حیاتی جنین، خون اکسیژن‌دار کافی را دریافت کنند.

پس از تولد، با اولین نفس کشیدن نوزاد، ریه‌ها با هوا پر می‌شوند و مقاومت عروق ریوی به شدت کاهش می‌یابد. این تغییرات منجر به افزایش فشار در دهلیز چپ می‌شود که باعث بسته شدن فلپ دریچه‌ای Foramen Ovale می‌گردد. در اکثر افراد (حدود 75-80%)، این فلپ به طور کامل جوش خورده و حفره برای همیشه بسته می‌شود و به ساختاری به نام Fossa Ovalis تبدیل می‌گردد. این فرآیند معمولاً در طی چند هفته تا چند ماه پس از تولد تکمیل می‌شود.

با این حال، در حدود 20 تا 25 درصد از جمعیت بزرگسال، Foramen Ovale به طور کامل بسته نمی‌شود و به صورت یک سوراخ کوچک باز باقی می‌ماند که به آن Patent Foramen Ovale (PFO) گفته می‌شود.

در بیشتر موارد، PFO بی‌ضرر است و هیچ علامتی ایجاد نمی‌کند. اما در برخی افراد، PFO می‌تواند با شرایط خاصی مانند سکته مغزی ایسکمیک رمزگونه (Cryptogenic Stroke) یا حملات ایسکمیک گذرا (TIA) مرتبط باشد، به ویژه اگر لخته‌های خونی کوچک بتوانند از طریق این سوراخ از سمت راست به چپ قلب عبور کرده و به مغز برسند.

تشخیص PFO معمولاً با اکوکاردیوگرافی با حباب (Bubble Study Echocardiography) صورت می‌گیرد و تصمیم برای بستن آن (با روش‌های کاتتری یا جراحی) بستگی به شرایط بالینی بیمار دارد. درک Foramen Ovale، پنجره‌ای به سوی پیچیدگی‌ها و شگفتی‌های تکامل قلب و عملکرد آن است.